سایت خبری تحلیلی 19دی آنلاین

ردپای مخالفان از ژنو تا لوزان

اگر توافق ژنو را بپذیریم باید با حسن نصرالله خداحافظی کنیم. ما این بی‌سوادی را می‌پذیریم ولی نمی‌خواهیم که بی‌شرف باشیم.

 

پس از سوم آذر سال 1392 بود که یکی از گام های مهم طی یک دهه گذشته در پرونده هسته ای ایران برداشته شد. همزمان با اعلام توافق اولیه قدرت های جهان با ایران در ژنو، موافقان و مخالفان داخلی شروع به اظهار نظر و بیان تحلیل های خود پیرامون آن کردند. درواقع پس از این توافق موجی از انتقادات از سوی مخالفان دولت یازدهم با این محتوا آغاز شد که حق غنی سازی ایران از سوی کشورهای غربی نه تنها به رسمیت شناخته نشد، بلکه ایران تنها و تنها در این مذاکرات تسلیم شده و وعده هایی به غرب داده است. حتی عده ای که خود را دلواپس می خواندند با برگزاری یک همایش در همان برهه واکنش های متعددی را نشان دادند. شاید خالی از لطف نباشد که به برخی گفته ها در آن همایش اشاره ای شود.

حجت‌الاسلام شجونی از اعضای فدائیان اسلام با انتقاد از توافق ژنو گفت: اگر الان نواب صفوی زنده بود، قیام می‌کرد.

نبویان نماینده منتقد دولت در مجلس نیز که پیشتر هم بارها از مذاکرات انتقاد کرده بود گفت: رابطه با آمریکا و سران کفر، امری است که از دنبال کردن مذاکرات پیگیری می‌شود. آن‌ها دنبال ایجاد رابطه و دوستی هستند و در مذاکره نام یکدیگر را به اسم کوچک صدا می‌زنند. او خاطرنشان کرد: با توافق ژنو، ۹۵ درصد هسته‌ای را دادیم و ۵ درصد رفع تحریم‌ها را هم نگرفته‌ایم و تا الان هم یک دلار دست ایران را نگرفته و یک کشتی هم بیمه نشده است.

مهدی کوچک‌زاده، نماینده مجلس نیز با درخواست از صداوسیما برای پخش این همایش گفت: کسانی که مدعی طرفداری از جمهوری اسلامی هستند و کسانی که مدعی رای ۵۰ درصدی هستند، می‌خواهند علیه اسلام کودتا کنند و من این را در جلسه با وزیر اطلاعات بیان کردم و گفتم که دوستان کودتا شده است.

کوشکی، از اساتید دانشگاه و منتقدین دولت گفت: مطمئن باشید با پذیرش توافق ژنو بهاییت و سروری بهاییت را به دام حقوق بشر باید بپذیریم. پس فردا حجاب اسلامی ممنوع خواهد شد. اگر ما سکوت کنیم، دیگر شعار مرگ بر آمریکا جرم خواهد بود.

کوشکی ادامه داد: اگر توافق ژنو را بپذیریم باید با حسن نصرالله خداحافظی کنیم. ما این بی‌سوادی را می‌پذیریم ولی نمی‌خواهیم که بی‌شرف باشیم.

فریدون عباسی رئیس سابق سازمان انرژی اتمی که بعد از روی کار آمدن دولت یازدهم به صف منتقدان دولت پیوست درباره رفتار دولت روحانی گفته: فکر نمی‌کنم به کسی که منافع ملی کشور را تضعیف می‌کند، باید لبخند زد.

در همین حال یک عضو جبهه پایداری در این همایش گفت: دولت قول داده هم سانتریفیوژها بچرند و هم زندگی مردم، اما امروز این سانتریفیوژها برعکس می‌چرخد، بنابراین حداقل آنها را متوقف کند. روح الله حسینیان که از اعضای جبهه پایداری است می گوید: امروز چرخش سانتریفیوژها به گونه‌ای است که اورانیوم ۲۰ درصد را تبدیل به ۳ درصد می‌کند بنابراین حداقل سانتریفیوژها را متوقف کنید تا بر عکس نچرخند.

همچنین حمید رسایی، دیگر عضو جبهه پایداری پیرامون توافق ژنو اظهار داشت: یک توافقنامه ای صورت گرفته که پس از آن وزیر امور خارجه ما یک چیز می گوید، نماینده آمریکا یک چیز می گوید و وزیر خارجه آمریکا نیز چیز دیگری اعلام می کند و اخبار ساعت 8 تلویزیون نیز نشان داد که این اظهارات با یکدیگر تناقض دارد.

از سوی دیگر کریمی قدوسی، یکی دیگر از نمایندگان منتقد توافقات گفت: چه نشسته‌اید و چه خبر دارید سیدحسن نصرالله در دیداری که با اعضای کمیسیون امنیت ملی داشت، اشک‌هایش جاری بود و یا نیروهای رزمنده فلسطینی از این موضوع ناراحتند.

این ها بخشی از سخنان مخالفان توافق ژنو و البته مذاکرات هسته ای در دولت یازدهم است. شاید امروز که پس از  توافق ژنو، معاهده لوزان نیز حاصل و گام بعدی برای حل پرونده هسته ای کشورمان برداشته شده است، ذکر نکاتی چند، خالی از فایده نباشد.

1-     رهبرمعظم انقلاب اسلامی همواره منتقدان را به نقد دلسوزانه فراخواندند و بارها تاکید کردند که اگر صحبتی گفته می شود با درنظرگرفتن منافع نظام اسلامی و مردم ایران باشد. نکته حائز اهمیت در بسیاری از واکنش های آورده شده نشان می دهد که برخی افراد با استفاده از نام مردم، اسلام و نظام، در تلاش اند تا همه مسائل را با هم خلط کرده و از هردستاویزی برای به کرسی نشاندن سخنان خود استفاده کنند. این درحالی است که به گفته رهبرمعظم انقلاب مذاکرات با غربی ها و آمریکا تنها در زمینه مسائل هسته ای است، این مذاکرات حتی شامل مسائل سیاسی منطقه هم نمی شود چه برسد به کودتای علیه کشور یا پذیرفتن بهاییت و از دست دادن اسلام. لذا یادآوری واکنش های ساده لوحانه و شاید هم زیرکانه برخی نشان می دهد که هنوز هستند افرادی که خواسته یا ناخواسته اغراض سیاسی را با ابزار عقیدتی به دست بیاورند.

2-     برخی از مخالفان توافق ژنو در همان برهه با استناد و البته اعتماد به سخن سران و رسانه های غربی و با بی اعتمادی کامل به نمایندگان کشورشان در مذاکرات، ازعدم به رسمیت شناختن حقوق هسته ای به خصوص حق غنی سازی توسط ایران در توافق ژنو سخن ها گفتند. این در حالی است که شاید یک مقایسه ساده درزمینه اظهار نظرهای همان سران مورد اعتماد غربی عده ای، قبل و بعد از توافق ژنو نشان می دهد که دقیقا چه زمانی تصمیم غرب برای نادیده گرفتن حق غنی سازی جدی بود و در چه زمانی آن ها خود این را جزحقوق ایران در زمینه هسته ای پذیرفتند.

3-     شاید بد نباشد که دلواپس هایی که امروز تیم هسته ای را بابت شفاف نبودن چگونگی رفع تحریم ها مواخذه می کنند پاسخگو باشند که اگر گام اول در توافق ژنو برداشته نمی شد و زمینه و معاهده لوزانی نیز روی نمی داد، همین آقایان چه پیشنهادی برای به رسمیت شناساندن حق هسته ای ایران در جهان داشتند؟ حقیقتا چه طرحی در ذهن داشتند که اینگونه با دست آویز قرار دادند اعتقادات مردم تلاش می کردند که تیم هسته ای را از ادامه راه بازدارند؟ مقابله با دنیا؟ ایجاد بستربرای وضع تحریم های بیشتر و ایجاد آرامش خاطر بابت این موضوع برای سران صهونیست؟ و یا بی تفاوتی نسبت به اینکه دنیا حق هسته ای مردم ایران را به رسمیت بشناسد یا خیر؟

4-     جناب کریمی قدوسی، یکی از دلواپس ترین های این روزهای ایران طی روزهای گذشته و در یک جلسه در کمیسیون امنیت ملی با محمدجواد ظریف دچار درگیری لفظی پیرامون معاهده لوزان شد، کریمی قدوسی اصرار داشت که به نقل از رهبری و در یک جلسه خصوصی که حتی خودش هم حضور نداشت به ظریف تذکر داده شده و محمد جواد ظریف نیز به وی پاسخ داد که چطور به نقل از مقام معظم رهبری و آن هم در جلسه ای که نبوده ای مطلبی را بیان می کنی؟ اما نکته جالب شاید این باشد که جناب آقای قدوسی در همایش دلواپسان پس از توافق ژنو هم از گریه ها و نارضایتی سید حسن نصرالله پیرامون نتیجه مذاکرات صحبت های داشته  که درپاراگراف های بالا آمده است. چطور ایشان به نقل از همه سخن می گویند در حالی که هم مقام معظم رهبری از تیم  مذاکره کننده حمایت کردند و حتی با انتخاب شعار همدلی و همزبانی دولت و ملت، بر ادامه این حمایت با نصیحت و پشتیبانی مهر تایید زدند و هم سید حسن نصرالله معاهده لوزان را موفقیتی برای ایران و نظام جمهوری اسلامی دانسته است؟ آیا عمق دلواپسی آقایان تا این حد است که به نقل از دیگران سخن برانند و از جانب بزرگان نظردهند؟

لذا شاید لازم باشد که واکنش این روزهای مخالفان معاهده لوزان را با واکنش هایشان پس از توافق ژنو کنار هم گذاشته و از خود بپرسیم آیا حقیقتا پس از توافق ژنو حق غنی سازی ایران به رسمیت شناخته نشد؟ آیا توافقی در ژنو لازم نبود تا امروز بتوانیم حق مردم را از چنگ غربی ها پس بگیریم؟ آیا با وارونه گفتن سخنان بزرگان و مسائل اعتقادی می توان بازی های سیاسی را پیش برد؟

 

telegram 19dey.com

تگها: مخالفان, ژنو, لوزان

شامل تصویر کد امنیتی به صورت CAPTCHA.

شبکه خبری

نسخه قابل چاپ:
تعداد نظرات: 0
همه مطالب تاریخ: ١٨-٠١-١٣٩۴, ١٩:٠۶