سایت خبری تحلیلی 19دی آنلاین

طراحان صحنه هم راه را بر روی نسل نوی سینما بستند

ابنابراین تا زمان شکل‌گیری صنوف سینمایی که عضو نظام صنفی باشند و یکی از وظایف قانونی‌شان، صدور پروانه کسب باشد، هرگونه تلاش برای محدود کردن دایره فیلمبرداران، صدابرداران، طرحان صحنه و... به اعضای عضو انجمن‌ها و دیگر انجمن‌ها، حکم دیکتاتوری اکثریت و شاید اقلیت را خواهد داشت و هزینه‌های فراوانی را به دوش سینما تحمیل خواهد کرد.
پس از بایکوت نسل نوی فیلمبرداران و صدابرداران توسط انجمن‌های صنفی فیلمبرداران و صدابرداران خانه سینما، حال نوبت به انجمن طراحان صحنه رسید تا این رویه را در پیش بگیرند و شواهد نشان می‌دهد که سایر صنوف نیز چنین برنامه‌ای در دستور کار دارند که هرکس عضو صنف‌شان نباشد نتواند فعالیت سینمایی داشته باشد و در عین حال مسیر عضوگیری نیز مسدود شده تا یک انحصار عجیب شکل بگیرد و متاسفانه اقدام بازدارنده‌ای نیز مشهود نیست.

به گزارش «تابناک»، در حدود دو هفته پیش انجمن فیلمبرداران تماس‌هایی با برخی ‌پروژه‌های سینمایی گرفته ‌و از تهیه کننده و کارگردان خواسته شده از فیلمبرداران عضو انجمن فیلمبرداران در این پروژه‌ها استفاده شود و مشابه همین اتفاقات نیز توسط انجمن صدابرداران صورت پذیرفته و عملاً گروهی از چهرهای جوان که از استعداد بالایی در این حوزه برخوردار بودند، حذف شده‌اند. مسئله‌ای که علی رغم لزوم حمایت از کلیت خانه سینما به عنوان یک نهاد صنفی، با نقد «تابناک» همراه شد اما ظاهراً مدیریت خانه سینما با این رویه مشکلی ندارد، چرا که این اتفاق در حال توسعه است.

امروز خبر توافق صنفی بین انجمن طراحان صحنه فیلم و انجمن مدیران تولید سینمای ایران به منظور حفظ جایگاه اعضای انجمن طراحان فیلم سینمای ایران و حراست از امنیت شغلی آنها در روز یکشنبه 28 اردیبهشت ماه منتشر شد که بر مبنای توافق حاصل، هنگام تولید فیلم سینمایی فقط با اعضای رسمی صنف طراحان فیلم سینمای ایران که دارای شناسنامه صنفی (کارت عضویت) هستند قرار داد همکاری منعقد نمایند و مقرر گردید طراحان فیلم موظف به انعقاد قرارد همکاری با مدیران تولید انجمن مدیران تولید سینمای ایران می باشند و در واقع از این پس مدیران تولید نیز تنها باید از میان مدیران تولید عضو انجمن مدیران تولید باشند!

بی‌گمان برای فعالیت در هر حرفه، عضویت در صنف مربوطه، ‌الزامی قانونی است و بدون دریافت پروانه کسب از صنف، نمی‌توان فعالیت کرد؛ اما آیا جنس صنوف خانه سینما، از همین جنس است که بدون اعمال فشار و از راه‌های قانونی بتواند مانع از فعالیت شخصی بدون کارت عضویت صنف فیلمبرداران یا صدابرداران در پروژه‌های سینمایی شود؟ همانگونه که پیش تر این نکته مورد تاکید قرار گرفت، پاسخ منفی است، چرا که نظام صنفی اساساً تعریفی برای حوزه فرهنگ و سینما به عنوان بخشی از این حوزه ندارد و هیچ صنف رسمی در این زمینه نیست که بتواند پروانه کسب صادر کند.

طراحان صحنه هم راه را بر روی نسل نوی سینما بستند
ابنابراین تا زمان شکل‌گیری صنوف سینمایی که عضو نظام صنفی باشند و یکی از وظایف قانونی‌شان، صدور پروانه کسب باشد، هرگونه تلاش برای محدود کردن دایره فیلمبرداران، صدابرداران، طرحان صحنه و... به اعضای عضو انجمن‌ها و دیگر انجمن‌ها، حکم دیکتاتوری اکثریت و شاید اقلیت را خواهد داشت و هزینه‌های فراوانی را به دوش سینما تحمیل خواهد کرد. در عین حال آنچه بیشتر نقد را وارد می‌سازد، عدم انطبق این رفتار با قانون است چرا که هرگونه تلاش برای محدود کردن فعالیت سینمایی با برچسب صنفی تا زمان طی تشریفات قانونی مذکور غیرقانونی است و از منطق تامین امنیت شغلی نیز خارج است.

در واقع حتی اگر بپذیریم که صنوف مذکور مراحل صنفی را همچون دیگر صنوف (نظام پزشکی، نظام مهندسی و...) گذرانده‌اند که به واسطه عدم تصویب قانونی برای نظام صنفی فرهنگ، اساساً تشکیل صنف در چهارچوب قوانین کشور در حوزه فرهنگ پایه قانونی ندارد (اشکالی که باید وزارت فرهنگ و ارشاد با ارائه یک لایحه برطرفش سازد)، معنای صنف با ساختار جدید شکل گرفته در صنوف سینمایی کاملاً در تضاد است. متاسفانه انجمن‌های مذکور اقدام به عضوگیری وسیع از میان فعالان سینمایی غیرعضو این انجمن‌ها نمی کنند.

در واقع از این پس باید نسل نوی سینما که از توانمندی روز برخوردار است و در لحظه دانشش را به روز می‌کند، یا از فعالیت سینمایی کناره گیری کند و یا دستیار اشخاصی شود که رانت عضویت در انجمن فیلمبرداران، صدابرداران، طراحان صحنه و ... را دارند و تا زمانی که انجمن صنفی مذکور تشخیص دهد که این سینماگران باید عضو خانه سینما شود، او باید از فعالیت صنفی مستقل در نقش یک فیلمبردار، صدابردار، طراح صحنه و لباس و ... محروم شود.

نکته اساسی آنجاست که این انجمن‌ها هیچ قاعده و شرایط مشخصی نظیر مدت زمان انتظار، مدرک تحصیلی و ... برای عضوگیری اعلام نکرده‌اند و در واقع اعطای امکان فعالیت صنفی کاملاً سلیقه‌ای و انحصاری است و بهانه مربوطه نیز حمایت از امنیت شغلی اعضای صنوف سینمایی محسوب می‌شود و با این تفاسیر مشخص نیست چرا نظام پزشکی و دیگر نظام‌های صنفی از این ابتکار انحصارگرایانه وام نمی‌گیرند! به بهانه بی کاری 6 هزار پزشک، مانع از صدور پروانه برای پزشکان جدید نمی‌شود؟! با این اوصاف باید 70 درصد فعالان پروژه‌های سینمایی که عضو خانه سینما نیستند، حذف شوند تا بخشی از 30 درصدی که عضو خانه سینما هستند و فرصت شغلی نصیب‌شان نمی‌شود با انحصار، امنیت شغلی به دست آورند ولو آنکه کیفیت‌شان پایین تر از نسل نوی سینماگران باشد!

نکته اساسی که در این زمینه مطرح است، نادیده گرفتن حداقل قواعد عرصه هنر در چنین قاعده سازی هایی است. واقعیت آن است که هنرمند برجسته لزوماً هنرمند تحصیل کرده یا هنرمند موسپید نیست (هرچند این عوامل تاثیرگذارند) و از این منظر حداقل در حوزه هنر نمی‌توان همچون پزشکی و مهندسی حتی قواعد نسبی برای عضویت در صنوف در نظر گرفت و هر شخصی توان تولید آثار دارای با کیفیت را داشته باشد، باید بتواند به سادگی کارت عضویت صنفش را دریافت کند.

در غیر این صورت این جماعت 70 درصدی که با این طرح قرار است بی کار شوند و جوانان تازه نفس و مملو از ایده‌ای که به مرور به این 70 درصد افزوده خواهند شد اکثریتی را تشکیل خواهند داد که حق حیات در سینما را ندارند و طبیعتاً نسبت به این وضعیت واکنش نشان خواهند داد. آنچه اسباب حمایت از خانه سینما بود، نامه‌ای با امضای دو هزار سینماگر کشورمان بود و طبیعتاً زمانی اقتدار خانه سینما در پیشبرد اهداف صنفی افزایش خواهد یافت که این رقم بزرگ و بزرگ تر شود و طبیعتاً با سیاست انحصارگرایی تازه‌ای که شاهدش هستیم، قرارگرفتن چتر خانه سینما بر روی سر همه سینماگران این مرز و بوم، تحقق نخواهد یافت.
telegram 19dey.com

تگها: خانه سینما, فشار, طراحان, نظام صنفی

شامل تصویر کد امنیتی به صورت CAPTCHA.

شبکه خبری

نسخه قابل چاپ:
تعداد نظرات: 0
همه مطالب تاریخ: ٢٩-٠٢-١٣٩٣, ٢٢:١١