سایت خبری تحلیلی 19دی آنلاین

هیاهوی «توتال» برای لاپوشانی «تقریبا هیچ»

به نظر می‌رسد دلواپسانی که تا دیروز مدعی بودند برجام «هیچ» دستاوردی نداشته، از این قراداد بزرگ که به برکت برجام به سرانجام رسیده آچمز شده‌اند و سعی دارند با هیاهوی همه جانبه آن را زیر سؤال ببرند

«خسارت‌بار»، «یک حرکت استثماری و استعماری غرب»، «واگذاری ۷۵ درصد قرارداد توتال به این شرکت فرانسوی»، «جایزه دادن به فرانسه با وجود تحقیر ایران»، «اجازه نمی‌دهیم قراردادهایی مثل IPC منافع ملت را دود کند».

این موارد گوشه‌ای از واکنش‌های دلواپسان به قرارداد بزرگ با شرکت توتال فرانسه با ارزشی معادل حدود 5 میلیارد دلار است.

هفته گذشته بود که ایران و کنسرسیومی به ریاست شرکت نفتی توتال فرانسه، پرارزش‌ترین قرارداد انرژی بعد از توافق هسته‌ای ایران با قدرت‌های جهانی را برای توسعه فاز ۱۱ میدان گازی پارس جنوبی در تهران به امضا رساندند؛ اما چرا این قرارداد برای ایران یک پیروزی محسوب می‌شود؟ برای پاسخ به این پرسش باید از 2 منظر مالی و سیاسی این قرارداد را مورد بررسی قرار داد:

1- با امضای این قرارداد، در طول دوره قرارداد که ۲۰ سال است، ارزش محصولات قابل استحصال در طول دوره قرارداد بالغ بر ۲۳ میلیارد دلار خواهد بود و درآمد ایران با قیمت‌های فعلی نفت خام که حدود 50 دلار است از مبلغ ۸۴ میلیارد دلار فراتر خواهد رفت. باید این را نیز در نظر بگیریم که در پایان دوره قرارداد، درآمد شرکت توتال حدود 12 میلیارد دلار خواهد بود، یعنی چیزی حدود کمتر از 15 درصد درآمد کل میدان در طول عمر میدان.

نکته قابل تأمل اینجاست که برخی منتقدین به اشتباه سهم توتال را 75 درصد بیان می‌کنند که این رقم به میزان سهم سرمایه‌گذاری توتال با 1/50 و یک شرکت چینی در این میدان است نه میزان درآمد آنها.

2- قرارداد توتال بدون توافق هسته‌ای ممکن نبود و زنده نگه داشتن این توافق با سرمایه گذاری در اقتصاد ایران امکان پذیر است. در شرایطی که دولت ترامپ اعلام کرده است که کاخ سفید به مهلت 90 روزه‌ای برای اعمال نظر درباره توافق هسته‌ای نیاز دارد، قرارداد یک شرکت مهم اروپایی آن هم با این حجم از سرمایه‌گذاری پیروزی بزرگی برای ایران و نشان از زنده بودن برجام دارد. همچنین دولت برای رشد اقتصادی مد نظر نیاز به سرمایه‌گذاری خارجی دارد که این توافق می‌تواند به تعاملات بین المللی بیشتر منجر شود و سرمایه گذاران خارجی همانند کمپانی‌های نفتی شل و انی ایتالیا را به حضور در ایران تشویق و ترغیب کند.

همچنین دولت برای رشد اقتصادی مد نظر نیاز به سرمایه‌گذاری خارجی دارد که این توافق می‌تواند به تعاملات بین المللی بیشتر منجر شود و سرمایه گذاری خارجی همانند کمپانی‌های نفتی شل و انی ایتالیا را به حضور در ایران تشویق و ترغیب کند.

دیروز اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس جمهور در واکنش به انتقادات مطرح شده درباره این قراداد هم گفت: «یک و نیم سال روی این موضوع کار شده، هرکسی حرفی برای گفتن داشته را اعلام کردند، دنبال نقطه منفی گشتند که چنین است و چنان! ده‌ها جلسه برگزار شد و گفتیم اگر اشکالی واقعی است، این اشکال برطرف شود.»

این سخنان جهانگیری اشاره به تأیید این قرارداد از سوی یک هیئت هفت نفره شامل نمایندگان شورای عالی امنیت ملی، ریاست جمهوری و سازمان حسابرسی و چهار وزیر پیشین نفت است.

به نظر می‌رسد دلواپسانی که تا دیروز مدعی بودند برجام «هیچ» دستاوردی نداشته، از این قراداد بزرگ که به برکت برجام به سرانجام رسیده آچمز شده‌اند و سعی دارند با هیاهوی همه جانبه آن را زیر سؤال ببرند اما شاید بهترین پاسخ به این دلواپسانی که می‌گویند چرا دولت قراردادهای نفتی را به برخی شرکت‌های خارجی واگذار می‌کند، این صحبت‌های بیژن زنگنه وزیر نفت باشد: «ما یک فاز جنوبی را با خارجی‌ها امضا کردیم با یک میلیارد دلار، الان سه و نیم میلیارد دلار به ایرانی‌ها دادیم برای همان یک فاز که هنوز تمام نشده. این هزینه‌های تحریم است. اسم این چیست ما  7/3میلیارد دلار پول دادیم برای یک فاز، هنوز هم تمام نشده، کیفیت هم نیست زمان هم هشت سال، نه سال!»

telegram 19dey.com
شامل تصویر کد امنیتی به صورت CAPTCHA.

اخبار مرتبط

شبکه خبری

نسخه قابل چاپ:
تعداد نظرات: 0
همه مطالب تاریخ: ١٨-٠۴-١٣٩۶, ١٧:۴١

   

پر مبحث ترین ها