سایت خبری تحلیلی 19دی آنلاین

این طرح نابارور است

بروز شده : ٨-٠۴-١٣٩٣, ١٠:۴۵    نسخه چاپی    
اگر مردم نتوانند به صورت قانونی عمل های جراحی برای جلوگیری از بارداری را انجام دهند، دست از این اقدام برمی دارند یا برای کاهش مشکلات خود به صورت غیر قانونی، زیرزمینی و خارج از عرف های اجتماعی و بهداشتی دست به انجام آن خواهند زد؟
محدثه نجف زاده:

هفته گذشته مجلس شورای اسلامی کلیات طرحی با عنوان « افزایش نرخ باروری و جلوگیری از کاهش جمعیت» را به تصویب رساند که حواشی بسیاری در پی خود داشت. البته این طرح برای اصلاح به کمیسیون مربوطه بازگردانده شد اما آنچه بیش از هر بند مورد توجه رسانه ها و افکار عمومی قرار گرفت ماده ای بوده که براساس آن برای استفاده از عمل های وازکتومی و توبکتومی به منظور پیشگیری از بارداری، مجازات ۲ تا ۵ سال حبس پیش بینی شده است.

پیرامون این ماده و به طور کلی چنین طرحی نکاتی وجود دارد که باید توسط رسانه ها و متخصصین امر مورد بررسی دقیق قرار گیرد:

با هرآمار و با هر دلیلی نمی توان رشد منفی جمعیت در ایران را نادیده گرفت و از تبعات ناگوار این مساله در آینده ایران چشم پوشی کرد. زمانی که جمعیت قالب یک کشور در حال توسعه یک جمعیت سالمند باشند، این کشور مجبوراست نه تنها هزینه های خود را در استفاده از نیروی کار خارجی افزایش دهد، بلکه در زمینه های دیگر هم بدون وجود نیروی انسانی که شاید به جرات بتوان آن را مهمترین عامل توسعه یافتگی دانست دچار مشکلات عدیده ای می شود. اما آیا با تصویب چنین طرح هایی که نکات تنبیهی آن بر نکات تشویقی اش ارجحیت دارد می توان مردم یک کشور را به افزایش فرزند آوری ترغیب کرد؟ شاید لازم باشد مسئولان به خصوص نمایندگان مجلس باری را که سیاست های تنبیهی کاهش نرخ جمعیت طی 2 دهه گذشته بردوش مردم و جامعه گذاشته به یاد آورند که مصداق بارز آن افزایش خدمات بیمه ای و درمانی برای فرزندان چهارم به بعد بود. در شرایط کنونی برخلاف استقبال مردم از سیاست های کاهش جمعیت، اقبال عمومی به سمت فرزند آوری بسیار پایین تر از انتظار مسئولان است. درواقع مردم به دلایل مختلف که نمی توان همه آن را اقتصادی دانست میلی به افزایش تعداد فرزندانشان ندارند. چطور می توان این مقابله اجتماعی را بدون سیاست های تشویقی و همراه کننده کاهش داد؟ آیا با تهدید و دستگیری و زندانی کردن مردم می توان میل آن ها را به فرزند آوری دوباره زنده کرد؟ درواقع مانند این است که با کتک بخواهیم فردی را مجبور کنیم غذایی که به هردلیلی میلی به خوردنش ندارد را بخورد، آیا چنین فردی می تواند از غذایی که به زور به خوردش می دهیم لذت ببرد؟ این فرد اگر بتواند دور از چشم ما یا با توسل به هرشیوه ای تلاش می کند غذارا در جایی غیر از معده خود انبار کند.

در تدوین چنین طرح هایی به جز استناد به آمار میزان جمعیت طی سالهای آینده ایران، آیا از تحقیقات وسیع،عمیق و دقیق جامعه شناسی و مردم شناسی و حتی بهداشتی استفاده شده است؟ کدام مرکز و کدام دانشگاه بار این تحقیقات را به دوش گرفته و نتیجه آن چه زمانی و در کدام رسانه منتشر شده است؟ آیا صرف نگرانی برای جمعیت آینده و حتی اضافه کردن بار ایدئولویژیک به آن برای اقناع اکثریت جامعه، موجب سرخوردگی یک نسل یا تعداد کثیری از مردم از چنین تدابیر جمعیتی طی چند دهه بعدی نمی شود؟ آیا این رویه موجب نمی شود تا کمتر از دودهه دیگر بازشاهد به بن بست خوردن و پشیمانی مسئولان از ادامه این طرح باشیم؟

همچنین با استناد به واکنش وزارت بهداشت به چنین طرحی، نمایندگان کنونی مجلس که معلوم نیست در زمان اجرای این طرح هنوز مسئولیتی بر دوششان باشد تا چه حد نتایج منفی چنین سیاست تنبیهی را بررسی کرده اند؟ اگر مردم نتوانند به صورت قانونی عمل های جراحی برای جلوگیری از بارداری را انجام دهند، دست از این اقدام برمی دارند یا برای کاهش مشکلات خود به صورت غیر قانونی، زیرزمینی و خارج از عرف های اجتماعی و بهداشتی دست به انجام آن خواهند زد؟

بر اساس آمار وزارت بهداشت از مجموع ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار نفری که در سال ۹۱ خدمات پیشگیری از بارداری را دریافت کرده اند تنها ۳ درصد این عمل های جراحی را انجام داده اند، حقیقتا آیا این آمار خود دلیلی برتدوین و بازنگری این سیاست تنبیهی نیست؟

در تدوین چنین طرحی تا چه حد از تجربیات سایر کشورها استفاده شده است؟ سیاست های تنبهی و تشویقی آن ها چه بوده و تا چه حد می تواند با شرایط جامعه ایران سازگار باشد؟ آیا نمی توان با بومی سازی برخی از سیاست های تشویقی کشورهای دچار به پیری جمعیت، جرقه تصمیمات خلاقانه را در داخل زد؟ آیا صرف اینکه در زمان مسئولیت ما طرحی با عنوان و صفت مصلحت کشور تصویب شود و کمتر از 2 دهه آینده نتایج منفی آن در بسیاری ابعاد جامعه خود را نشان دهد گامی در جهت خدمت به مردم است؟

قطعا اگر تصمیمی برای خدمت و رفع مشکل پیری جمعیت ایران وجود دارد باید تبعات حداقل 4 یا 5 دهه پس از خود را نیز در نظر بگیرد تا آنچه با شعار« فرزند کمتر زندگی بهتر» برسر جامعه ایران آمد تکرار نشود. با سیاست های تنبیهی که در مورد اخیر بسیاری ازمردم آن را موجب نقض حقوق شهروندی خود می دانند می توان به جمعیتی جوان، شاداب و با شرایط مناسب زندگی رسید؟ آیا بازهم باید بنشینیم و شاهد باشیم که اهداف قرار است وسایل را توجیه کنند؟
telegram 19dey.com

تگها: باروری, تشویقی, تنبیهی, مجلس, حبس

شامل تصویر کد امنیتی به صورت CAPTCHA.

شبکه خبری

نسخه قابل چاپ:
تعداد نظرات: 0
همه مطالب تاریخ: ٨-٠۴-١٣٩٣, ١٠:۴۵