سایت خبری تحلیلی 19دی آنلاین

مرام امام حسین و مرام ما

کجای زنگی ما شبیه امام حسین است؟. ما فقط در شعار و لق لق زبان پیرو امام حسین هستیم پای عمل که به میان آید پای ما لنگ است
محمد الله اکبری
مرام امام حسین و مرام ما
رسالت امام حسین(ع) رسالت پیامبر اسلام(ص) است. رسالت پیامبر رستگاری و سعادتمندی دو جهانی انسان و نجات او به ویژه در آخرت است. این رستگاری و نجات دنیایی و اخروی از راه هدایت کردن انسان به راه درست به دست می آید. هدایت انسان از راه آزادکردن اندیشه و عقل و عمل او از اسارت زنجیر جهل، خرافه و تقلید به دست می آید. انسان به حکم غریزه و لذات جسمانی و تن پروری، بیشتر تابع هوا ها و هوس های خود است تا پیروعقل و خرد خود. انسان از هواهای نفسانی و هوس های حیوانی خود زنجیرهایی گران و محکم ساخته و اندیشه، عقل و عمل خود را در این زنجیرها کشیده است.
پیامبران آمده اند تا اندیشه و عقل و عمل انسان ها را از اسارت این زنجیرهای هوی و هوس و جهل و خرافه و تقلید برهانند تا بتواند به راه راست برود و فرمان خداوند ببرد. رسالت و هدف امام حسین نیز همین است. پس از رحلت رسول خدا(ص) مسلمانان با وجود قرآن و اهل بیت دوباره با تاثیر پذیری از تبلیغات جبرگرایانه و تقلیدگرایانه امویان به اسارت جهل و خرافه و تقلید در آمدند. امام حسین با اعلام آمادگی و حضور جمع بسیاری از مردم با هدف گسستن زنجیرهای گران اسارت از گردن اندیشه و عقل و عمل مسلمانان حرکت خود را آغاز کرد. این زنجیرهای جهل و خرافه و تقلید تا دیروز با عنوان سنت های عرب جاهلی اندیشه های انسان را اسیر خود کرده بود ولی در زمام امام حسین با عنوان اسلام و مسلمانی (البته نوعی مسلمانی مورد پسند معاویه و یزید) بر اندیشه و عقل مسلمانان پیچیده بود. امام حسین از خود و بستگان و یاران خود تبری تیز ساخت تا با آن زنجیرهای جهل و خرافه و تقلید و تقدس دروغین ساخت بنی امیه را از گردن اندیشه و خرد مسلمانان قطع و باز کند.
جامعه امروز ما با روش، منش و مرام امام حسین فاصله بسیاری دارد. ما در حرف و لق لق زبان حسینی هستیم نه در اندیشه و عمل. امام حسین ستم ستیز، فساد ستیز، خرافه ستیز، جهل ستیز، تقلید ستیز، مردمدار، همسایه­دار، و امام هدایت است. جامعه ما ستم پذیر، خرافه پرست، جهل پذیر، فساد پذیر، همسایه آزار، راه­بند، مزاحم دیگران، و ...است. ما خود تولید کننده خرافات و ترویج کننده آن ها هستیم. در مرام امام حسین دروغ گناه کبیره است و ما خود به اختیار نه تنها دروغ می گوییم بلکه در همین مراسم بزرگداشت و عزای امام حسین هر ساله ده ها دروغ می سازیم و به امام حسین و بستگان او نسبت می دهیم. ما به بهانه عزاداری و کسب ثواب، ده ها منکر را مرتکب می شویم و نامش را اسلام و تشیع و عزاداری می گزاریم. در مرام امام حسین عمل مطابق با حکم شرع و مراعات آن ثواب دارد ولی ما در ضمن عمل ثواب، گناه مرتکب می شویم و خوشحال هم هستیم غافل از این که عملی که مشتمل بر گناه باشد مجازات و عذاب دارد نه پاداش و ثواب. امام حسین سنگ از سر راه مردم بر می داشت تا رهگذری آزار نبیند. به عیادت بیماران می رفت و زمان عیادت را کوتاه می کرد تا بیمار آزار نبیند. ما به بهانه عزای او راه بیماران را می بندیم که دیرتر به درمان برسند و چه بسا پشت صف طبل و سنج ما جان بدهند. صدای طبل و بلندگوی ما اعصاب بیماران را به هم می ریزد و ما نامش را ثواب و کار درست می گذاریم. صدای گوش خراش طبلهای ما جان مردم از سالم و بیمار را می آزارد و ما کیف می کنیم. امام حسین برای پرداخت بدهی و دین خود نماز واجبش را می شکند و بدهی خود را می پردازد و دوباره به اقامه نماز می پردازد و ما ده ها دروغ و حقه سر هم می کنیم تا طلب کار را رد کنیم و بدهی خود را نپردازیم. امام از مال خود به فقیران و بدهکاران و ورشکستگان، و در راه ماندگان می بخشید و ما از راه ناصواب و بسا حرام مال به دست می آوریم و آن را در راه امام حسین خرج می کنیم. برخی از ما در حالی برای عزای امام حسین نذر می کنیم که در خانه واجب النفقه (پدر و مادر و زن و فرزند و ...) داریم و در همسایگی همسایه نیازمند و درمانده. امام حسین آبروی نیازمندان را حفظ می کرد و به گونه ای کمکشان می کرد که آبرویشان محفوظ بماند و برخی از ما به خاطر چند ریال کمک به همسایه نیازمند منت بر او می گذاریم و آبروی خود و او را می بریم.
کجای زنگی ما شبیه امام حسین است؟. ما فقط در شعار و لق لق زبان پیرو امام حسین هستیم پای عمل که به میان آید پای ما لنگ است. اندیشه و عمل و سخن ما با اندیشه، راه و روش و اندیشه و عمل امام حسین بسیار تفاوت دارد. ما در جهت عکس روش و منش امام حسین حرکت می کنیم و فقط مدعی پیروی از امام حسین هستیم.
ما خود را عاشق و پیرو امام حسین می خوانیم و می دانیم در حالی که عاشق قدمی و سر سوزنی از مرام و روش و خواسته معشوق پا را فراتر نمی گذارد و ما سر سوزنی با مرام امام همراهی نمی کنیم.
امام حسین برای گرفتن حق مظلوم از ظالم جان فدا می کند و ما برای تصرف مال مظلوم و یتیم و مال حرام کوشش می کنیم. امام حسین امانت دار است و ما در پی ربودن مال دیگران.
امام حسین به حکم عقل و شرع شمشیر بر می کشد تا با فرود آوردن آن بر سر ستمگر فاسد فساد و ستم و جهل و منکر از جامعه بزداید و ما به همان نام همان شمشیر را بر می کشیم و از روی جهل بر سر خود فرود می آوریم و با این عمل جاهلانه و خرافاتی امید رفتن به بهشت داریم. امام با اندیشه وعمل صالح همراه با ایمان به بهشت می رود و ما با اندیشه خرافی و جاهلانه و به بهانه قصد رفتن به بهشت را داریم.
آیا مرام و اندیشه و روش امام حسین تغییر کرده است یا ما به راهی غیر از راه او می رویم؟؟؟ آیا زمان تدبر در اندیشه و عمل خود و بازگشت به راه امام حسین فرا نرسیده است؟؟؟
telegram 19dey.com

تگها: امام حسین ستم ستیز, فساد ستیز, خرافه ستیز, جهل ستیز, تقلید ستیز, مردمدار, همسایه­دار, و امام هدایت

شامل تصویر کد امنیتی به صورت CAPTCHA.

شبکه خبری

نسخه قابل چاپ:
تعداد نظرات: 0
همه مطالب تاریخ: ١٢-٠٨-١٣٩٣, ١١:٢٨