سایت خبری تحلیلی 19دی آنلاین

چرا لاریجانی راه خود را از اصولگرایان جدا می کند؟

به عبارتی لاریجانی احتمالا به این نتیجه رسیده که حداقل در میان مدت آینده ای روشن در اردوگاه اصولگرایی منتظر او نخواهد بود و عبور از این وضعیت نیازمند آن است که نیم نگاهی هم به اردوگاه های سیاسی دیگر داشته باشد.
علی لاریجانی بعد از 24 خرداد دو موضوع را به درستی دریافته است؛ اول اینکه هیچ افقی پیش روی اردوگاه اصولگرایی برای وحدت بر لیست مشترک و هماهنگی برای ریاست او وجود ندارد. دوم هم اینکه ریاست مجدد او بر مجلس دهم به راحتی ادوار هشتم و نهم نخواهد بود و این بار باید علاوه بر اصولگرایان تندرو، با طیفی که از دل ائتلاف اصلاحات و اعتدال بیرون آمده هم رقابت کند. به همین سبب به نظر می رسد علی لاریجانی سعی کرد تا در دو فاز جداگانه زمین بازی خود را عوض کند. ابتدا او وارد ائتلافی آشکار با حسن روحانی شد و حالا در قدم بعدی می رود تا حزب خود را با مجموعه ای از اصولگرایان معتدل تشکیل دهد. به عبارتی علی لاریجانی بعد از 24 خرداد احساس کرد که باید آینده سیاسی خود را در جایی متفاوت از آنچه 8 سال قبل در آن حضور داشت حفظ، رشد و به ثبات برساند و همین هم باعث شد تا او تمایل کمتری برای حفظ شرایط موجود اردوگاه اصلاحات داشته باشد.

بنا بر برخی اقوال جلسات هماهنگی حزب لاریجانی برگزار شده و حتی چگونگی چیدمان اشخاص ارشد سیاسی اصولگرا هم در آن دیده شده است. علی لاریجانی در شرایط فعلی به جد به دنبال پی ریزی آینده سیاسی خود بوده و از همین رو در حال آماده سازی زیرساخت «حزبی اصولگرا» است. حزبی که هر چند گفته می شود با نام «رهروان» وارد میدان خواهد شد اما از همین الان هم شکاف آن با طیف قابل توجهی از فراکسیون رهروان مجلس قابل تشخیص است. به عبارتی باید حزب لاریجانی را به نوعی انشعاب طیف نزدیک به دولت در فراکسیون رهروان دانست.

نگرانی اول؛ تهدید جبهه پایداری

علی لاریجانی برای آینده سیاسی خود در اردوگاه اصولگرایی دو نگرانی جدی دارد؛ اول اینکه او هیچگاه حادثه 22 بهمن قم را به عنوان سمبل موضع واقعی جبهه پایداری در برابر خودش از یاد نخواهد برد. همینطور اتفاق چند روز قبل از آن را در جلسه استیضاح وزیر کار دولت دهم. نه تنها او بلکه نزدیکان او همچون کاظم جلالی هم به درستی می دانند که هیچ افق روشنی برای رفع کدورت میان آنها و طیف پایداری وجود ندارد. شاهد این مدعا هم التهاب ها و درگیری های یک سال اخیر صحن علنی مجلس است که در تمام آنها یک طرف نزدیکان لاریجانی بوده اند و طرف دیگر اعضای پایداری. درگیری هایی که در بسیاری از مواقع به «فحاشی» هم کشیده شده؛ مثل درگیری جهانگیر زاده و کوچک زاده، یا درگیری بهروز نعمتی با اعضای پایداری بر سر انتخاب عضو شورای نظارت بر مطبوعات. هنوز خیلی ها به یاد دارند که لفظ «کاسبان فتنه» را کاظم جلالی، نزدیک ترین چهره بهارستان به علی لاریجانی در درگیری لفظی شدید با حمید رسایی در جریان جلسات رای اعتماد به کابینه یازدهم ابداع کرد و بعدا بارها و بارها توسط اصلاح طلبان به کار رفت. علی لاریجانی تنها رئیس مجلسی در طول تاریخ جمهوری اسلامی بود که در جلسه علنی توسط مخالفانش در جبهه پایداری با لفظ «دیکتاتور» مورد خطاب قرار گرفت. آیا با چنین پیشینه ای افقی روشن برای نزدیکی این دو طیف وجود دارد؟ قطعا جواب منفی است.

نگرانی دوم؛ رفقای نیمه راه

اما نگرانی بعدی لاریجانی جدی تر از موضوع اول است؛ طیف پرنفوذی از اصولگرایان سنتی به دنبال ائتلاف با جبهه پایداری هستند. این را محمدرضا باهنر در گفت و گویی که یک ماه پیش انجام داد به صراحت اعتراف کرد. اما این هنوز پایان ماجرا نیست، محمدرضا باهنر گفته که «با جبهه پایداری ائتلاف می کنیم اما با نزدیکان دولت و اصلاح طبان معتدل نه.» این سیاست در انتخاباتی که بر خلاف دور نهم مجلس یک ضلع جدی غیر اصولگرا هم خواهد داشت، جا را برای بازی لاریجانی و یاران او تنگ می کند. طیف قابل ملاحظه ای از اصولگرایان سنتی نه تنها به سمت جبهه پایداری رفته اند که در مقابل مشغول فاصله گرفتن از علی لاریجانی هم هستند. همایش وحدت اصولگرایان با محوریت جبهه پایداری که همین دو هفته پیش برگزار شد را اگر به یاد بیاوریم دو نکته قابل توجه در آن خواهیم یافت؛ یکی حضور پر رنگ جبهه پیروان و نزدیکان باهنر و دیگری هم عدم دعوت از علی لاریجانی. بعید نیست با این وضعیت لاریجانی دریافته باشد که دیگر جای چندانی در پروژه اتحاد اصولگرایان نخواهد داشت.

ائتلاف پایدارتر با دولت؛ یک موقعیت کم نظیر برای لاریجانی

رئیس مجلس و نزدیکانش در کنار این دو نگرانی یک ملاحظه جدی هم دارند و آن موقعیت دولت یازدهم است. دولتی که پیشاپیش سهم این طیف را با به کار گیری نیروهای آنها در برخی پست های کلیدی پرداخت کرده تا فراتر از چهره هایی چون علی مطهری و ناطق نوری، متحدی جدی تر در اردوگاه اصولگرایی برای خویش دست و پا کند. این دولت اما شرکای سیاسی دیگری هم دارد که اصلاح طلبان در راس آن هستند. آنها اکنون مهمترین نیروی بالقوه برای گرفتن مجلس دهم به شمار می روند و علی لاریجانی قطعا دوست ندارند تا در شراکت در این پروژه سیاسی از دیگر متحدان و سهام داران دولت عقب بیفتد. همچنین او نمی تواند بدون داشتن تشکیلات منظم تاثیری جدی بر تصمیم گیری ها در این حوزه داشته باشد. لاریجانی نیازمند ایفای نقشی جدی تر از یک رئیس مجلس است تا بتواند ریاست خود را تمدید کند. در میان طیف های متمایل به دولت هستند چهره هایی که از همین الان در صدد سند زدن صندلی ریاست مجلس دهم به نام خود می باشند و تعلل لاریجانی فضا را برای بازی آنها بازتر خواهد کرد. لاریجانی حتی به مانند چهره هایی چون عارف از یک تشکیلات ستادی که در انتخابات های قبل فعال بوده هم برخوردار نیست و روابط او در 8 سال گذشته به روابطی در حوزه رسمی محدود شده است. او دریافته که اکنون نیازمند آن است که با تجمیع نیروهای همگرا با خودش حوزه تاثیرگذاری اش را به مناسبات حزبی هم بکشاند. مخصوصا در خلا چهره هایی چون آیت الله مهدوی کنی و حبیب الله عسکراولادی که به نوعی بیمه کننده موقعیت سیاسی او بودند. به عبارتی لاریجانی احتمالا به این نتیجه رسیده که حداقل در میان مدت آینده ای روشن در اردوگاه اصولگرایی منتظر او نخواهد بود و عبور از این وضعیت نیازمند آن است که نیم نگاهی هم به اردوگاه های سیاسی دیگر داشته باشد.

حزب لاریجانی؛ قوام سیاسی در جلسات خصوصی

بدین ترتیب علی لاریجانی، شاید به دنبال افراد هماهنگ تر با موضع خود و یکدست در شرایط حساس می باشد. او به خوبی می داند که از فراکسیون متبوع خود در مجلس شورای اسلامی، صدای یکدست شنیده نمی شود پس به دنبال جمع آوری مدیران و دوستان هم فکر خود از زمان «دفتر سیاسی سپاه» تا «صدا و سیما»، «شورای عالی امنیت ملی» و «مجلس» است تا بتواند آینده سیاسی خود را بر معتمدین خود بنا نهد. صحبت های معدود اما معنادار نزدیکان لاریجانی درباره تشکیل حزب توسط او قدری می تواند راهی را که لاریجانی در پیش رفته قابل رصد کند. از جمله این سخنان بهروز نعمتی که گفته «اعضاي فراکسيون رهروان ولايت و اطرافيان آقاي لاريجاني در مناطق مختلف کشور شخصيت هاي تاثيرگذاري هستند بنابراين مي توانند با تشکيل حزب از ورود فردي که يک شبه مي خواهد همه تشکيلات کشور را برهم بريزد جلوگیري کنند و اثر بخشي خوبي در سطح کشور داشته باشند. گرايش حزب لاريجاني به سمت اصولگرايان معتدل خواهد بود و در کنار رييس مجلس اصولگرايان اعتدالگرا حضور خواهند داشت .اصولگراياني که مي خواهند شرايط کشور به سمت اعتدال پيش برود.» همین چند جمله کوتاه هم قسمتی از استراتژی لاریجانی را نشان می دهد که مشخصا جلوگیری از روی کار آمدن تندروها و تقویت جریان اعتدال است و هم قدری مشخص می کند که لاریجانی در این فرایند به دنبال چه نیروهایی است.

با این نگاه شاید بتوان سخنان یکی از نزدیکان لاریجانی در گفت و گوی روز چهارشنبه با خبرگزاری ایلنا را بهتر تفسیر کرد. خصوصا جاهای مهم و کلیدی این سخنان که از برگزاری چندین جلسه برای تشکیل این حزب تا عدم دعوت از محمدرضا باهنر برای شرکت در این جلسات را شامل می شود. نکته دیگر این سخنان هم جایی است که این چهره نزدیک به علی لاریجانی گفته است: «حزب علی لاریجانی با هدف متحد کردن نیروهای معتدل اصولگرا در مقابل تندروها و همچنین اعمال رویه واحد در مقابل دولت تشکیل می شود.» رویه ای که هم خود علی لاریجانی و هم نزدیکان اصلی او در مجلس همچون کاظم جلالی، جواد جهانگیرزاده، بهروز نعمتی و دیگرانی از این دست نشان داده اند که چیزی جز یک ائتلاف سیاسی با دولت نیست.
telegram 19dey.com

تگها: علی لاریجانی, حزب لاریجانی, ائتلاف با دولت, اردوگاه اصولگرایی

شامل تصویر کد امنیتی به صورت CAPTCHA.

شبکه خبری

نسخه قابل چاپ:
تعداد نظرات: 0
همه مطالب تاریخ: ١۵-٠٨-١٣٩٣, ١۴:۴٧